Χλωμό: Μια αρχοντική ομορφιά που δεν πρέπει να χαθεί

Σε αυτό που θα ήθελα να σταθώ, είναι το τι αντικρίζει κανείς με γυμνό μάτι επισκέπτοντας το Χλωμό. Διώροφα και τριώροφα καλοχτισμένα σπίτια με πελεκητή μαύρη πέτρα, με ζωνάρια άσπρα ,λαμπαδωτές γωνίες σμιλαρισμένες με μεράκι, πολυάριθμα κεμεροτά παράθυρα που κοιτάζουν την ανατολή, δρόμοι στρωμένοι με καλντερίμια, μεγάλες θολωτές δίφυλλες ξυλόγλυπτες εξώπορτες, πλακόστρωτες αυλές, σκαλιστά ταβάνια, σιδεριές παραθύρων και σφυριλατιμένα κάγκελα δουλεμένα με μεράκι. Είναι αλήθεια, δεν συναντά κανείς συχνά 150-200 χρονών σπίτια με πρωτοποριακό σύστημα θέρμανσης και αποχέτευσης. Όλα αυτά είναι δείγμα αίγλης, ευημερίας και πολιτισμού κάποιων άλλων εποχών.Θα ήμουν ελλιπής αν δεν αναφερόμουνα στο σύμπλεγμα της εκκλησίας με τον τεράστιο αυλόγυρο,το χοροστάσι, τα αιωνόβια κυπαρίσσια, τις γερασμένες φλαμουριές, τις καμαρωτές αγριοκαστανιές που υποκλίνονται με χάρη στον μεγαλοπρεπέστατο Ιερό Ναό της Αγ. Παρασκευής. Μοναδικός και ασύγκριτος στο είδος του.

Αγναντεύοντας από αυτό το «Μπαλκόνι» του Πωγωνίου , μπροστά στα μάτια του ανθρώπου ξεδιπλώνεται μία θέα απερίγραπτης ομορφιάς . Με τη Πολύτσανη, Σχωριάδες, Σωπική και Δρυμάδες απέναντι και τη θεόρατη Νεμέρτσηκα να τα στεφανώνει . Καταπράσινα δασώδης τοπία, την Ωψάδα, το Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, την Τσιάτιστα και το Μαυρόγυρο δίπλα του ως άξιοι συμπαραστάτες. Αμπαρωμένο στην αγκαλιά του Μπουρέτου, έχει φύλακα άγγελο το εξωκλήσι του Αγίου Χριστοφόρου δίπλα σε μια πανέμορφη δεντρόφυτη βουνοπλαγιά, το “Πλάϊ”. Και, ακριβώς απέναντι του,τα “Αμπελια”, εκεί που κάποτε, αιώνες πριν βρίσκονταν το εξαφανισμένο πια μυθικό κεφαλοχώρι Δοληβίστα.